Yayın tarihi Yayın Tarihi:01 03 2026 02:12
Ramazan’da Ümit ile Korku
OSMAN ÇAKIR
24 Şubat 2026
İnsan, çoğu zaman kendini güçlü zanneder; planlar yapar, yarınlara hükmedebileceğini düşünür, hayatın akışını kendi iradesiyle yönlendirdiğine inanır.
Oysa bazı zamanlar vardır ki insanın bütün bu vehimleri sarsılır. İşte Ramazan, tam da bu sarsıntının mevsimidir.
Ramazan aç kalmakla değil, insanın kendi içine doğru yaptığı uzun ve derin bir yolculukla anlam kazanır. Bu yolculukta ise insanın iki yol arkadaşı vardır: Ümit ve korku.
Önce korkudan başlayalım. Korku, çoğu insanın kaçtığı, uzak durmak istediği bir duygu.
Ama Ramazan’da korku, insanın yüzleşmesi gereken hakikatlerden biridir. Bu korku, sıradan bir endişe değildir; kaybetme korkusu, hesap verme korkusu, yanlış yapmış olmanın ağırlığıdır.
İnsan, gün boyunca nefsini tutarken aslında sadece açlığa değil, geçmişine de direnir. Kırdığı kalpler, ihmal ettiği sorumluluklar, görmezden geldiği hakikatler birer birer zihninde belirir.
İşte o an korku, insanın kapısını çalar. Ama bu korku, insanı karanlığa sürükleyen bir korku değildir. Aksine, insanı kendine getiren bir uyanıştır. Çünkü insan, korkmadığı şeyi ciddiye almaz.
Hesabı olmayan bir hayat, sorumluluğu olmayan bir hayat demektir.
Ramazan’ın getirdiği bu derin farkındalık, insanı sarsar ama aynı zamanda ayakta tutar.
Ardından ümit gelir… Korkunun yalnız bırakmadığı yerde ümit yeşerir. Ramazan’ın belki de en zarif tarafı budur:
İnsan ne kadar eksik olursa olsun, ne kadar hata yapmış olursa olsun, yeniden başlayabileceğine inanır.
Bir iftar sofrasında edilen dua, bir gece yarısı yapılan içten bir yakarış, insanın içindeki ümit kapılarını aralar.
Sanki her gün batımıyla birlikte geçmiş de kapanır ve insan yeniden doğar.
Ümit, insanın en büyük sığınağıdır. Çünkü insan, affedilebileceğine inanmazsa kendini düzeltmeye de cesaret edemez.
Ramazan, bu yüzden sadece ibadet ayı değil, aynı zamanda bir merhamet mevsimidir. İnsan, başkalarına olduğu kadar kendine de merhamet etmeyi öğrenir. Hatalarını görür ama o hataların içinde kaybolmaz. Çünkü bilir ki umut varsa yol da vardır.
Fakat asıl mesele, bu iki duygunun dengede kalabilmesidir. Sadece korku insanı umutsuzluğa sürükler, sadece ümit ise insanı rehavete.
Ramazan, insana bu ince dengeyi öğretir. Ne tamamen güvende hissedecek kadar rahat olmalı insan, ne de kurtuluşu imkânsız görecek kadar karamsar. Kalp, korku ile titrerken aynı zamanda ümit ile ısınmalıdır.
Belki de Ramazan’ın en büyük hikmeti budur: İnsan, kendini tanır.
Zayıflığını, acziyetini, hatalarını görür ama aynı zamanda içindeki iyiliği, direnci ve yeniden başlayabilme gücünü de fark eder.
Bu fark ediş, insanı olgunlaştırır. Çünkü insan, ancak korku ile haddini bilir ve ancak ümit ile ayağa kalkar.
Bugün, kalabalık şehirlerin içinde, hızlı hayatların arasında, çoğu zaman kendimize bile vakit ayıramazken Ramazan bize durmayı öğretir. Bir lokmanın kıymetini, bir duanın değerini, bir kalbin ağırlığını hatırlatır. En önemlisi, bize şunu fısıldar: Ne tamamen kaybolmuşsun, ne de tamamen kurtulmuş.
İnsan, bu iki duygu arasında yürüyen bir yolcudur.
Ramazan ise o yolun en aydınlık durağıdır.
Osman Çakır
Gazetemizden
Turan Aslan
Sizden Gelenler
Ayşe Şahin
Ters Köşe
Hakkı Küçükbaş
Yunus Emre Karslıoğlu
Şiir Köşesi
Seçimler
Boyabat Fotoğrafları
Ertuğrul Mehmed
Boyabat Yemekleri
Türk İslam
Basından Seçmeler
