Yayın tarihi Yayın Tarihi:07 04 2026 10:53
Dünyanın Yükünü Sırtlanmak
OSMAN ÇAKIR
05 Nisan 2026
Kış uykusundan uyandığımız bahara merhaba dediğimiz şu günlerde, sabah erken kalkıp güneşin ilk ışıklarının etrafa yayılmaya başladığı saatlerde, henüz şehir tam anlamıyla uyanmamışken bir an için durup pencereden dışarıya bakarız.
O sessizlikte içimizde bir şeylerin eksik olduğunu hissederiz; ama tam olarak neyin eksik olduğunu adlandıramayız.
İşte bu his, insanın en kadim sorusunun kapısını aralar:
Ben kimim ve benim dünyam nerede?
Bu soru yalnızca felsefi bir merak değildir. Yaşayan, nefes alan, her gün yeniden doğan bir çığlıktır.
Bu çığlığa kulak verdiğimiz anda, farkında olmadan çok daha büyük bir yolculuğa adım atmış oluruz; hem içe doğru hem de dışa doğru uzanan, hem kendi ruhumuzu hem de çevremizin ağırlığını omuzlayan bir yolculuğa.
Hayat, başlangıçta bir vaat gibi görünür. Zamanla bu vaadin üzerine bir ağırlık çöker.
Toplum bize görünmez bir elbise biçer:
Roller, beklentiler, normlar ve sorumluluklar.
Biz bu elbiseyi giyerken çoğu zaman altında kalan kendi bedenimizi unuturuz.
Statü, kimlik, anlamlı bir yuva... Bunlar insanın en temel arzularıdır. Ama bu arzuların peşinden giderken yolun ne kadar çetinleştiğini fark ettiğimizde çoğu zaman çok geç kalmış oluruz.
Artık yolun ortasında, hem kendi ağırlığımızı hem de dünyanın ağırlığını taşıyan biri olarak dikilip kalırız.
Peki bu yük neden bu kadar ağırdır? Çünkü tek bir kaynaktan gelmez.
İş hayatının acımasız rekabeti, aile içindeki sessiz beklentiler, sosyal medyanın yarattığı sahte vitrinler ve toplumun içimize kazıdığı “başarı” tanımları… Bunların hepsi ayrı birer ağırlıktır.
Bu ağırlıklar üst üste yığıldığında çoğu insan için görünmez bir çöküşe neden olur.
Görünmez, çünkü kimse bir sabah kalkıp “Bu yükten dolayı artık kendim olamıyorum” demez.
Bu, yavaş işleyen, sessiz seyreden bir erozyon sürecidir.
Kendi dünyamızı bulmaya çalışırken başkalarının dünyalarını da taşımak zorunda kalmak, belki de insanlık hâlinin en yalnız boyutudur.
Bir anne, çocuklarının hayallerini taşırken kendi hayallerini rafa kaldırır.
Bir genç, toplumun kalıbına sığmaya çalışırken kendi sesini giderek daha az duyar. Bu fedakârlıklar insanı hem onurlandırır hem de sessizce eritir.
Yine de şunu söylemek gerekir: Her yükü taşımak zorunda değiliz.
Kimi zaman “hayır” diyebilmek, hem kendimize hem de çevremize yapılabilecek en dürüst eylemdir.
Hangi yükler gerçekten bizimdir?
Hangilerini sevgiden taşıyoruz, hangilerini korkudan?
Bu sorular kolay cevaplar doğurmaz; ama bu soruları sormaya başlamak, kendi dünyamıza açılan kapının ilk anahtarıdır.
Belki de dünyanın yükünü sırtlanmak, insanın kaçınılmaz kaderi değil; anlam üretme biçimidir.
Asıl olan, hangi yükleri seçtiğimiz ve tüm bu ağırlığın içinde kendi sesimizi kaybedip kaybetmediğimizdir.
O ses hâlâ çınladığı sürece, bulmaya çalıştığımız dünya bir yerlerde bizi beklemeye devam edecektir.
Osman Çakır
Gazetemizden
Turan Aslan
Sizden Gelenler
Ayşe Şahin
Ters Köşe
Hakkı Küçükbaş
Yunus Emre Karslıoğlu
Şiir Köşesi
Seçimler
Boyabat Fotoğrafları
Ertuğrul Mehmed
Boyabat Yemekleri
Türk İslam
Basından Seçmeler
