Yayın tarihi Yayın Tarihi:13 04 2026 11:05
Suskunluk
OSMAN ÇAKIR
12 Nisan 2026
Kimse durduk yerde susmaz... Suskunluk, çoğu zaman bir tercih değil; bir zorunluluğun, bir yorgunluğun, bir iç hesaplaşmanın sessiz tezahürüdür.
İnsan konuşmayı bırakıyorsa, bilin ki kelimeler artık yük olmaya başlamıştır.
Çünkü bazı acılar vardır, anlatıldıkça hafiflemez; aksine dile geldikçe derinleşir, kanar, büyür.
Günümüz dünyasında konuşmak kolay, hatta çoğu zaman fazlasıyla kolay. Sosyal medya çağında herkes bir şeyler söylüyor, fikir beyan ediyor, tartışıyor, yargılıyor.
Bu gürültünün içinde asıl dikkat çekmesi gerekenler, sesini yükseltenler değil; sessizliğe çekilenlerdir.
Susan insan, çoğu zaman bir şeyleri anlatmaktan vazgeçmiş değil, anlatamayacak kadar yorulmuştur.
Suskunluk bazen kırgınlıktır. İnsan, en çok anlaşılamadığı yerde susar. Defalarca anlatıp da karşılık bulamayan, derdini ifade ettiği hâlde yanlış anlaşılmaktan kurtulamayan biri için sessizlik bir sığınak hâline gelir.
Bir noktadan sonra kişi şunu fark eder: Herkes duymak istediğini duyuyor, anlamak istediğini anlıyor. İşte o an, kelimeler değerini yitirir.
Bazen suskunluk, bir kaybın gölgesidir. İnsanın içinden bir parça kopar da yerine koyacak bir şey bulamaz. Ne anlatırsa anlatsın eksik kalır, ne söylerse söylesin yetmez.
Böyle zamanlarda konuşmak, yarayı kapatmak yerine yeniden açar. Bu yüzden insan susar; yarasını kendi içinde taşımayı seçer.
Suskunluk kimi zaman da bir direniştir. Herkesin bağırdığı bir ortamda susmak, aslında en güçlü itiraz biçimlerinden biridir.
İnsan, yanlış bulduğu bir düzenin parçası olmamak için konuşmamayı seçer. Bu suskunluk bir kabulleniş değil, aksine içten içe büyüyen bir karşı duruştur.
Elbette her suskunluk aynı değildir. Kimi suskunluklar olgunluğun, kimileri ise kırılmanın izlerini taşır.
Ortak noktaları şudur:
Hiçbiri sebepsiz değildir.
İnsan, içi doluyken susar. Boş olan değil, dolup taşma noktasına gelmiş olan sessizleşir.
Bu yüzden birinin sustuğunu gördüğümüzde, onu hemen yargılamamak gerekir.
“Neden konuşmuyor?” diye sormadan önce, “Acaba neyi taşıyor?” diye düşünmek gerekir. Çünkü her sessizlik, içinde anlatılmamış cümleler, yarım kalmış hikâyeler ve görünmeyen yaralar barındırır.
Belki de en çok ihtiyacımız olan şey, daha fazla konuşmak değil; daha iyi dinlemektir.
İnsanlar anlaşılacaklarını bilseler, belki bu kadar susmazlardı. Ama anlaşılamama korkusu, çoğu zaman suskunluğun en büyük sebebidir.
Özetle;
Kimse durduk yerde susmaz. Her suskunluk, görünmeyen bir hikâyenin sessiz başlığıdır.
Bazen en derin çığlıklar, en ağır sözler, en sarsıcı gerçekler o sessizliğin içinde saklıdır.
Osman Çakır
Gazetemizden
Turan Aslan
Sizden Gelenler
Ayşe Şahin
Ters Köşe
Hakkı Küçükbaş
Yunus Emre Karslıoğlu
Şiir Köşesi
Seçimler
Boyabat Fotoğrafları
Ertuğrul Mehmed
Boyabat Yemekleri
Türk İslam
Basından Seçmeler
