Yayın tarihi Yayın Tarihi:19 04 2026 10:56
Elinden Geleni Yapmak
OSMAN ÇAKIR
15 Nisan 2026
İnsan çoğu zaman korkularını yanlış tanımlar... Adı ne olursa olsun bir işi başaramamak, dışarıdan bakıldığında en büyük endişe gibi görünür; oysa insanın iç dünyasında yankılanan asıl korku, çoğu zaman çok daha sessiz ve çok daha derindir: Elinden geleni yapmamış olmanın ağırlığı.
Başarısızlık, hayatın doğasında vardır. Toprağa atılan her tohum filizlenmez, her emek meyve vermez, her çaba alkışla karşılanmaz. Fakat insanı gece uykusundan uyandıran, zihninin kuytularında onu sorguya çeken şey, çoğu zaman “Neden olmadı?” sorusu değil; “Acaba yeterince denedim mi?”, "Elimden gelen herşeyi yaptım mı?" sorusudur.
Çünkü insan kendini de, çevresindekileri de, nasıl bir işe yeltendiğini de bilir.
Denemek ya da elden gelen herşeyi yapmak, sonuca ulaşmaktan daha çok kendine karşı bir borçtur.
Bir işin sonunda kaybetmek, dış dünyaya karşı yaşanan bir durumdur. Ama çabalamamak, insanın kendi vicdanına karşı işlediği sessiz bir ihmaldir.
Bu yüzden başaramamak utanç vermez; fakat elinden geleni yapmamış olmak, insanın kendi gözlerinde küçülmesine neden olur. İnsan, en ağır yargıyı daima kendi içinde verir.
Hayat, çoğu zaman bize büyük fırsatlar sunmaz. Ama küçük imkânların içinde saklı büyük sorumluluklar yükler.
Bir kapıyı çalmak, bir adım atmak, bir cümleyi söylemek… Bunlar dışarıdan bakıldığında önemsiz gibi görünen ama insanın kaderini şekillendiren anlar olabilir.
Ne var ki insan, çoğu zaman başarısız olma ihtimalinden değil; reddedilme korkusundan, eleştirilme endişesinden ya da alışkanlıklarının konforundan dolayı geri durur.
İşte o an, asıl kayıp yaşanır. Çünkü denememek, ihtimalleri baştan öldürmektir.
Oysa denemek, insanın kendine duyduğu saygının bir göstergesidir. Çabalamak, sonuca ulaşmasa bile insanın iç dünyasında bir tamamlanmışlık hissi bırakır.
“Ben elimden geleni yaptım” diyebilmek, insanın ruhunu hafifleten bir cümledir.
Bu cümle, başarısızlığın acısını bile katlanılır kılar. Çünkü insan bilir ki, sonucu belirleyen her şey kendi kontrolünde değildir; fakat çaba, daima kendi iradesinin ürünüdür.
Bugün geriye dönüp baktığımızda, çoğu pişmanlığın “yaptıklarımızdan” değil, “yapmadıklarımızdan” doğduğunu fark ederiz.
Söylenmeyen sözler, atılmayan adımlar, ertelenen hayaller…
Hepsi zamanla insanın içinde birer “keşke”ye dönüşür. Bu “keşke”ler, başarısızlığın verdiği üzüntüden çok daha kalıcıdır.
Belki de bu yüzden insan, başarısızlıktan değil, eksik kalmaktan korkmalıdır.
Çünkü eksik kalan her çaba, insanın içinde tamamlanmamış bir hikâye gibi yaşar. Oysaki denenen her şey, sonucu ne olursa olsun bir sonuca bağlanır; ya kazanılır ya öğrenilir. Ama denenmeyen hiçbir şey, insana ne bir kazanç ne de bir ders bırakır.
Hayatın sonunda insan, kazandığı zaferleri saymaktan çok, kaçırdığı fırsatları hatırlar. En çok da şunu düşünür:
“Biraz daha cesur olsaydım, biraz daha ısrar etseydim, biraz daha deneseydim…” İşte insanın asıl korkması gereken yer tam da burasıdır.
Çünkü insan, başaramadığı için değil; denemediği ya da elinden geleni yapmadığı için eksilir.
Osman Çakır
Gazetemizden
Turan Aslan
Sizden Gelenler
Ayşe Şahin
Ters Köşe
Hakkı Küçükbaş
Yunus Emre Karslıoğlu
Şiir Köşesi
Seçimler
Boyabat Fotoğrafları
Ertuğrul Mehmed
Boyabat Yemekleri
Türk İslam
Basından Seçmeler
