Yayın tarihi Yayın Tarihi:01 06 2026 11:08
İnsanı Kalbinden Tutmak
OSMAN ÇAKIR
30 Mayıs 2026
İnsanı kalbinden tutamadınız mı, işte o zaman görürsünüz nasıl elinizden kayıp gittiğini. Çünkü insan, sanıldığı gibi ellerle tutulmaz. Ne zincirlerle bağlanır ne de korkularla yanınızda tutulur.
İnsan dediğimiz varlık, görünmeyen bağlarla yaşar.
O bağların adı sevgidir, samimiyettir, vefadır, merhamettir. En önemlisi de kalptir.
Hayatın en büyük yanılgılarından biri, insanları sahip olunacak bir eşya gibi görmektir.
Oysa insan sahip olunmaz; insan ancak gönülden kazanılır.
Bir insanı yanınızda tutmanın yolu ona hükmetmekten değil, onun kalbinde yer edinmekten geçer.
Çünkü kalbine dokunamadığınız her insan, bir gün mutlaka sizden uzaklaşır.
Belki bedeni yanınızda kalır ama ruhu çoktan gitmiştir.
Bugün birçok insanın yaşadığı yalnızlığın temelinde de bu gerçek yatıyor.
İnsanlar birbirlerine her zamankinden daha yakın görünmelerine rağmen, aslında birbirlerinden her zamankinden daha uzaklar.
Aynı evlerde yaşayanlar birbirlerinin kalbine ulaşamıyor.
Aynı masada oturanlar birbirlerinin iç dünyalarını bilmiyor.
Aynı şehirlerde, aynı sokaklarda yürüyen insanlar birbirlerine yabancılaşıyor.
Çünkü insanlar artık çoğu zaman birbirlerini anlamaya değil, yönetmeye çalışıyorlar.
Dinlemek yerine konuşuyor,
Hissetmek yerine yargılıyor,
Anlamak yerine hüküm veriyorlar.
İnsan kalbi zorla açılan bir kapı değildir.
Kalp, ancak sevgiyle aralanır.
Bir çiçeği düşünün...
Ona bağırarak büyümesini sağlayamazsınız.
Onu tehdit ederek güzelleştiremezsiniz.
İhtiyacı olan şey su, güneş ve ilgidir.
İnsan kalbi de böyledir.
İlgi ister,
Değer görmek ister,
Anlaşılmak ister.
Kendisini önemli hissetmek ister.
Bir insanın kalbine dokunabilenler, onun hayatında unutulmaz bir yer edinirler.
Ne gariptir ki insanlar çoğu zaman sevdiklerini kaybettikten sonra bunun farkına varırlar.
Anne babalar evlatlarının büyüyüp uzaklaşmasından yakınırlar.
Eşler birbirlerini anlamadıkları yılların ardından yalnızlaşırlar.
Dostluklar küçük ihmaller yüzünden sessizce ölür gider.
Sonra herkes aynı soruyu sorar:
"Ne oldu da böyle oldu?"
Oysa cevap çoğu zaman çok basittir.
Kalpten uzaklaşıldı.
Bir insanın gönlüne yeterince uğranmadı.
Onun kırgınlıkları görülmedi.
Sessiz çığlıkları duyulmadı.
Yorgunluğu fark edilmedi.
Sevildiği söylenmedi.
Değerli olduğu hissettirilmedi.
İnsan bazen bir ekmek kadar somut şeylerle değil, bir söz kadar ince şeylerle yaşar.
Bazen içten söylenmiş bir "Nasılsın?" cümlesi, yılların yükünü hafifletebilir.
Bazen samimi bir teşekkür, insanın bütün yorgunluğunu silebilir.
Çünkü insanın asıl ihtiyacı, görüldüğünü bilmektir.
Kalpten tutmak işte tam da budur.
Bir insanın varlığını önemsemek...
Onun sevincine ortak olmak...
Kederini paylaşmak...
Yanında olduğunu hissettirmek...
En önemlisi, onu olduğu gibi kabul edebilmektir.
Hayatın sonunda insanların hatırladığı şeyler de bunlardır.Hiç kimse yıllar sonra kaç metrekare evde oturduğunu, kaç marka eşya kullandığını uzun uzun anlatmaz.
Ama kendisine zor zamanlarında uzanan bir eli unutmaz.
İçten söylenmiş bir sözü unutmaz.
Kendisine değer veren insanları unutmaz.
İnsan hafızasının en derin yerinde olaylar değil, duygular yaşar. Bu yüzden insanı kalbinden tutmak gerekir.
Zor zamanlarda yanında olmak gerekir.
İhtiyacı olduğunda dinlemek gerekir.
Sevildiğini hissettirmek gerekir.
Çünkü kalpten kurulan bağlar, mesafelerle kopmaz.
Yıllar geçse de eskimez.
Zaman onları yıpratmaz.
İnsan bazen binlerce kilometre uzaktaki birine kendisini çok yakın hissederken, yanı başındaki birine yabancı kalabilir.
Demek ki mesele mesafe değildir.
Mesele kalptir.
İnsan, kalbinden tutulduğu yerde kalır.
Kalbine dokunulan yere döner.
Kendisini değerli hissettiği insanları unutmaz.
Ama kalbi ihmal edilmişse, ruhu yaralanmışsa, sevgisiz bırakılmışsa; gün gelir sessizce çekip gider.
Arkasına bakmadan,
Hesap sormadan,
Gürültü çıkarmadan...
İşte o zaman insan, elinden kayıp gidenin aslında bir beden değil, bir gönül olduğunu anlar.
Fakat bazı gidişlerin dönüşü olmaz.
Bu yüzden insanlar gitmeden önce kıymet bilmek gerekir.
Kalpler kırılmadan önce sevmek gerekir.
Bir insanı yanınızda tutmak istiyorsanız, onu ellerinden değil, kalbinden tutmanız gerekir.
Osman Çakır
Gazetemizden
Turan Aslan
Sizden Gelenler
Ayşe Şahin
Ters Köşe
Hakkı Küçükbaş
Yunus Emre Karslıoğlu
Şiir Köşesi
Seçimler
Boyabat Fotoğrafları
Ertuğrul Mehmed
Boyabat Yemekleri
Türk İslam
Basından Seçmeler
