Yayın tarihi Yayın Tarihi:09 07 2026 11:09
Sevginin Gücü (İnsan Önce Kendini Sevmeli)
OSMAN ÇAKIR
27 Haziran 2026
Sevginin gücü, yüzyıllardır filozofların zihinlerini, şairlerin kalemlerini ve sanatçıların fırçalarını esir almış en kadim bilmecedir.
O, ne yalnızca bir duygu, ne de basit bir bağdır; âdetâ evrenin görünmez harcıdır.
İnsanları birbirine kenetler, acıları hafifletir, karanlıkta bile bir ışık olur.
Bazen bir anne kucağında, bazen iki âşığın gözlerinde, bazen de kendi içimizde sessizce yeşeren bir fidanda kendini gösterir.
Bugün, bu hızlı ve sert çağda sevgiyi yeniden hatırlamak, belki de en devrimci eylemdir.
Sevgi, tek bir renkte boyanmaz. Aile sevgisi, köklerimizdir; bizi toprağa bağlar, fırtınalara karşı dimdik tutar. Ebeveynin çocuğuna duyduğu o koşulsuz koruma içgüdüsü, medeniyetlerin temelini oluşturmuştur.
Romantik sevgi ise ateşidir; iki ruhun birbirinde kaybolup yeniden doğduğu, hem cennet hem cehennem olan o muazzam fırtına.
Platonik sevgi, en saf halidir belki de... Çıkarsız, beklentisiz, ruhların kardeşliği.
En zoru, en vazgeçilmezi kendini sevmektir. Çünkü ancak kendi değerini bilen bir insan, başkalarına gerçek bir sevgi verebilir.
Bilim bile bu kadim duygunun izini sürmeye başladı.
Araştırmalar, sevginin oksitosin salgılarını tetiklediğini, stres hormonlarını düşürdüğünü, bağışıklık sistemini güçlendirdiğini söylüyor.
Ama biz zaten biliyorduk... Kalbimiz, her “seni seviyorum” dediğimizde ritmini değiştirirken, her sarıldığımızda dünyanın ağırlığını biraz olsun unuttuğumuzda.
Sevgi, en etkili ilaçtır; yan etkisi sadece daha fazla sevmek olan.
Tarihe, edebiyata, hayata baktığımızda sevginin gücünü gösteren sayısız hikâye görürüz.
Anne, çocuğunu korumak için dağları aşar; âşık, sevdiği uğruna tüneller kazar; seven dost, zor günde elini uzatır.
Umutsuzluğun kol gezdiği anlarda bile sevgi, insanı ayağa kaldırır.
Depremde enkaz altından seslenen “çocuğum” çığlıkları, savaşta birbirine sarılan düşman askerler, yaşlı bir çiftin kırk yıl sonra bile aynı bankta el ele oturuşu… Bunlar, sevginin zafer anlarıdır.
Elbette sevgiyi romantikleştirmek de kolay.
Bazı filozoflar “sevgi her şeyin ilacı” derken, diğerleri “sadece sevgi yeterli değil; inanç, ahlâk, adalet de gerek, tabii akıl da ...” diye uyarmışlardır. Haklılar.
Sevgi bazen kör olabilir, yanlış ellere düştüğünde yıkıcı da olabilir. Ama doğru yöneldiğinde, dönüştürücüdür. Bizi bencillikten kurtarır, empatiyle doldurur, dünyayı daha yaşanılır kılar.
Bugün, sosyal medyanın yüzeysel beğenileriyle, tüketim çılgınlığının yalnızlaştırdığı bir dünyada sevgiye daha çok ihtiyacımız var.
Gerçek sevgi, “Like”la ölçülmez; sadakatle, fedakârlıkla, sabırla, affetmekle ölçülür.
O, sessizce büyür, kök salar ve bir gün bütün bahçeyi kaplar.
Sevgiyi küçümsemeyelim. O, en büyük devrimdir.
Çünkü sevgiyi seçtiğiniz anda, korkuyu, nefreti, kayıtsızlığı reddetmiş olursunuz.
Belki de dünyanın en acil ihtiyacı, tam da budur. Daha çok seven, daha cesur kalpler.
Sevgiyle, muhabbetle kalın.
Osman Çakır
Gazetemizden
Şiir Köşesi
Turan Aslan
Sizden Gelenler
Ayşe Şahin
Ters Köşe
Hakkı Küçükbaş
Yunus Emre Karslıoğlu
Seçimler
Boyabat Fotoğrafları
Ertuğrul Mehmed
Boyabat Yemekleri
Türk İslam
Basından Seçmeler
